14 lutego - Walentynki. Nazwa tego święta podchodzi od imienia Świętego Walentego, który jest patronem chorych na padaczkę i podagrę. Tego dnia przypada święto zakochanych, które przyszło do nas z Ameryki kilka lat temu.

Walentynki są już świętem co raz bardziej komercyjnym. Raczej 14 lutego nie znajdziemy wolnych miejsc w kinach i restauracjach. Jednak czy miłość do ukochanej osoby nie powinniśmy okazywać przez cały rok?

Amerykańskie święto zakochanych już całkowicie przysłoniły słowiańskie święto Noc Kupały, zwane także Sobótka, które przypada w okresie przesilenia letniego w nocy z 21 na 22 czerwca (a więc w najkrótszą noc w roku). Noc świętojańska jest świętem ognia, wody, słońca i księżyca, urodzaju, płodności, radości i miłości. Obchodzone było na obszarach zamieszkałych przez ludy bałtyckie, germańskie, słowiańskie i celtyckie. W Finladi i Estonii Noc Kupały jest najważniejszym świętem roku, a na Łotwie zwana jako Ligo jest świętem państwowym i wolnym od pracy. Dzień ten wolny od pracy jest także na Litwie. Jednym ze zwyczajów nocy świętojańskiej jest m.in. puszczanie wianków na wodzie. Podczas spaceru młode dziewczęta i chłopcy poszukiwali na mokradłach kwiatu paproci, wróżącego pomyślny los. O świcie powracali do wciąż płonących ognisk, by przepasawszy się bylicą, trzymając się za dłonie, przeskoczyć przez płomienie. Skok ów kończył obrządek przechodzenia przez wodę i ogień, i w tym jednym dniu w roku swojego czasu stanowił podobnie rytuał zawarcia małżeństwa.

Tekst opracowany na podstawie Wikipedii.

Fot: Janusz Ludwiczak