Portal lazarz.pl szanuje prywatność swoich czytelników i przetwarza tylko te dane osobowe, które są niezbędne do prawidłowego świadczenia usług informacyjnych jakie oferuje.
Strona wykorzystuje pliki cookies. Mogą Państwo określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w waszej przeglądarce.
Klikając poniższy przycisk zgadzają się Państwo na przetwarzanie zbieranych przez portal lazarz.pl danych osobowych w zakresie i na warunkach opisanych w naszej
Polityce Prywatności.
Wyrażenie zgody jest dobrowolne, ale może być konieczne w celu wykonania niektórych usług.

Zgoda

Znajduje się tutaj willa z umieszczonym zegarem słonecznym. Przed wojną zwała się Spokojną - .:LAZARZ.PL->poznański portal dzielnicowy:. Łazarz w z@sięgu myszki
Znajduje się tutaj willa z umieszczonym zegarem słonecznym. Przed wojną zwała się Spokojną
20-01-2014 22:21   Janusz Ludwiczak
Arteria ta została wytyczona w 1900 roku, wtedy pojawia się na pierwszym planie Poznania. Początkowo ulica ta nosiła nazwę Pokojowa, później zwała się Spokojną. Na tyłach kościoła św. Anny znajduje się secesyjna willa wzniesiona w 1905 roku jako dom architekta Paula Steinbacha. Jest to nietypowa realizacja dla tej części Łazarza, gdyż w tym rejonie dominują głównie kamienice, a nie wille z ogrodami. Obiekt wzorowany był na architekturze berlińskiej z tego okresu. Willa ta jest w typie cottage z umieszczonym zegarem słonecznym. W kolejnym odcinku z cyklu "Spacer po Łazarzu - patroni naszych ulic" - ulica Limanowskiego.

Ulica Limanowskiego:

  • Długość: 411 m
  • Kod pocztowy: 60-743 (od 1 do 11 nieparzyste, od 2 do 8 parzyste), 60-744 (od 10 do 24 parzyste, od 13 do 31 nieparzyste)
  • Urząd pocztowy: obszar doręczeń i najbliższa poczta - FUP Poznań 2 (Rynek Łazarski 7)
  • Ilość budynków: 26
  • Najwyższy numer: 31
  • Status drogi: gminna/zbiorcza, układ uzupełniający
  • Komunikacja miejska: brak
  • Parafia: Św. Anny (ul. Limanowskiego 13/Matejki)
  • Obwód wyborczy:
    • ul. Limanowskiego 13, 15, 15 a, 15b, 16, 16a, 17, 18, 18a, 18b, 19, 20, 21, 22, 23, 23a, 24, 24a, 25, 25a, 27, 27a, 29, 31, 15a - komisja nr 44, Zespół Szkół Gimnazjalno-Licealnych (ul. Wyspiańskiego 27)
    • ul. Limanowskiego 1, 2, 3, 4, 5, 5a, 6, 7, 7a, 8, 9, 10, 11, 12 - komisja nr 45 Szkoła Podstawowa nr 26 (ul. Berwińskiego 2/4)
  • Obwód szkół: Szkoła Podstawowa nr 26 (ul. Berwińskiego 2/4), Gimnazjum nr 33 (ul. Wyspiańskiego 27)
  • Policja: Komisariat Poznań-Grunwald (ul. Rycerska), rewir III, rejon dzielnicowych 33-34.


Ponad 400 metrowa uliczka wśród kamienic

Ulica Limanowskiego jest jednokierunkowa, prowadzi ze wschodu na zachód, łącząc Głogowską z Jarochowskiego. Krzyżuje się z pięcioma ulicami: Głogowską, Klonowica, Matejki, Drużbackiej i Jarochowskiego.


Początkowo nosiła nazwę Pokojowa, później Spokojna. W czasie PRL-u patronował jej Kniewski

Arteria ta została wytyczona w 1900 roku, wtedy pojawia się na pierwszym planie Poznania. Mapa z 1898 roku pokazuje, że w miejscu, gdzie znajduje się obecna ulica Limanowskiego znajduje się żółta plama, musiały więc znajdować się tutaj pola i łąki.

Początkowo ulica ta nosiła nazwę Pokojowa. Na planie z 1905 roku pojawia się nazwa Frieden, a z 1911 roku - Pokojowa. W 1929 roku ulica ta nosiła już nazwę Spokojna, o czym informuje nas plan Poznania wydany na Powszechną Wystawę Krajową. W trakcie II wojny światowej ulica ta nosiła nazwę Friedenstrasse. Dopiero w 1945 r. Bolesław Limanowski został patronem tej ulicy, jednak nie na długo, bo już w latach 50. została przemianowana na Władysława Kniewskiego, polskiego działacza komunistycznego. Bolesław Limanowski stał się znów patronem ulicy po zmianie ustroju, w 1989 r.


Najstarsze kamienice pochodzą z 1900 roku

Według "Spis zabytków architektury" (Wydawnictwo Miejskie, Poznań 2004) kamienice pod numerem 5, 7/7a, 9 i 11 pochodzą z 1900 roku. Rok później wzniesiono dom pod "dziesiątką" według projektu architekta z kręgu Leona Eckerta. W 1905 roku zbudowano kamienice pod numerem 3, 4 i 15a - te dwie ostanie według projektu architekta Paula Steinbacha. Natomiast ok. 1910 oku powstały budynki pod numerem 12, 16/16a oraz 19/20, 25, 25/27a, 29 i 31 - arch. HeiNRich Scheibler i Mayer.


Willa w typie cottage z umieszczonym zegarem słonecznym

Na tyłach kościoła św. Anny znajduje się secesyjna willa wzniesiona w 1905 roku jako dom architekta Paula Steinbacha. Jest to nietypowa realizacja dla tej części Łazarza, gdyż w tym rejonie dominują głównie kamienice, a nie wille z ogrodami. Obiekt wzorowany był na architekturze berlińskiej z tego okresu.

"Otoczony pierwotnie obszernym ogrodem budynek reprezentuje nowy model mieszkania w mieście, jaki pojawił się w Poznaniu pod koniec XIX wieku na fali popularności domów w typie cottage, łączącego ideał sielskiej romantyczności z funkcjonalnością i wygodą. Willa posiada malowniczą bryłę, a jej ściany pokrywa dekoracja, zainspirowana berlińską architekturą początku wieku. Wschodnią elewację willi zdobi sztukateria przedstawiająca antropomorficzną tarczę słoneczną obok kobiety odzianej w długą szatę z powiewającymi wstęgami; na jednej z nich umieszczono cyfry zegara słonecznego. Budynek wzniesiono na rzucie prostokąta, z wyciętym narożnikiem północno-zachodnim oraz prostokątną przybudówką przy narożniku południowo-wschodnim. Obszerne pokoje rozmieszczone są wokół centralnie usytuowanego holu; w południowej części znajdował się niegdyś ogród zimowy" - czytamy w "Atlasie architektury Poznania" (Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2008).


Kościół, w którym modlili się protestanci

Pod trzynastką znajduje się kościół pw. Św. Anny. Mimo, iż do świątyni tej wchodzi się od strony ulicy Matejki, to administracyjny adres Kościoła i Parafii Świętej Anny to Limanowskiego 13.

Kościół Świętej Anny jest murowany neogotycki. Powstawał w latach 1905-1908, oddany został do użytku 15 marca 1907 roku (razem z kościołem pw. Maryi Królowej Polski na Rynku Wildeckim). Początkowo kościół był pw. Chrystusa Zbawiciela i był kościołem ewangelickim. Dopiero w 1948 roku nastąpiło poświęcenie i utworzenie parafii rzymsko-katolickiej.

Świątynię zaprojektował berliński architekt Oskar Hossfeld. Pomimo wsparcia ze strony państwa pruskiego ewangelicy na Łazarzu mieli trudności z uzyskaniem funduszy państwowych na budowę kościoła, co spowodowało opóźnienie. Prace rozpoczęto dopiero w 1904 roku, trzy lata po konsekracji świątyni katolickiej (czyli kościoła pw. Matki Boskiej Bolesnej). Problemy finansowe gminy ewangelickiej dodatkowo wzrosły ze względu na decyzję o podwyższeniu wieży osadzonej na konstrukcji dachu tak, aby górowała nad otaczającą architekturą.

Świątynia jest w stylu neogotyckim, na planie krzyża greckiego; centralna, ceglana budowla, zdobiona wysokimi szczytami, nawiązująca do wzorców architektury gotyckiej na Pomorzu. Posiada dominantę w formie masywnej, ośmiobocznej wieży umiejscowionej pomiedzy skrzyżowaniem naw i fasadą. Z górującą nad całością, nakrytą stożkowatym hełmem, 48-metrową wieżą z zegarem. Wnętrze przebudowano w latach 1953-1957 - z tego czasu pochodzi polichromia zaprojektowana przez Wacława Taranczewskiego. W świątyni można zobaczyć m. in. cenną, XIX-wieczną chrzcielnicę - kopię gotyckiej chrzcielnicy z Bambergu i brzozowy żyrandol - kopię XV-wiecznego żyrandola z jednego z norymberskich kościołów. Kościół wieńczy 48-metrowa wieża, na którą można wejść po 154 stopniach.

We wrześniu 2005 roku wielu mieszkańców Łazarza przypatrywało się dymowi, jaki wydobywał się z kościelnej wieży. Wyglądało to na to, że kościół płonie. Na szczęście ogień wybuchł w zakrystii. Ogień nie przeniósł się do wnętrza świątyni i nie wyrządził większych strat.

18 marca 2007 r. obchodzono 100-lecie istnienia kościoła. Jubileuszową mszę św. odprawił ks. arcybiskup Stanisław Gądecki w towarzystwie dawnych duszpasterzy parafii i proboszczów sąsiednich parafii oraz wraz z nieżyjącym już pastorem księdzem radcą Tadeuszem Raszykiem, proboszczem Parafii Ewangelicko-Augsburskiej.

Parafia Św. Anny liczy 7 674 mieszkańców i obejmuje obszar ulic: Siemiradzkiego, Jarochowskiego, Sczanieckiej, Rynek Łazarski, Małeckiego, Strusia, Graniczna, Kolejowa, Kanałowa, Berwińskiego i Matejki wraz z ulicą Wyspiańskiego i częścią ulicy Reymonta i Wojskowej.


Przychodzą tutaj "Leśne Ludki", przy których mieści się przedszkolna aleja gwiazd

Przy ul. Limanowskiego 23a znajduje się Przedszkole nr 39, które nosi imię "Leśnych Ludków". Jest to placówka z tradycjami. Istnieje od 1959 roku. Ma własną obrzędowość i symbolikę związaną z nazwą przedszkola i nazwami poszczególnych grup wiekowych. I tak oddziały noszą nazwy: Liski, Wiewiórki, Sarenki i Sowy. Każdy z oddziałów liczy po 25 dzieci zgrupowanych według zbliżonego wieku.

W 2009 roku placówka zdobyła II miejsce w kategorii na najładniejszy zieleniec w konkursie "Zielony Poznań".

Natomiast w maju zeszłego roku odsłonięta została Przedszkolna Aleja Gwiazd, na której ślady swoich dłoni umieściły dzieci, które zajęły czołowe miejsca w konkursach.

Pomysł zrodził się w ciągu roku szkolnego. Wiele dzieci brało udział w konkursach ogólnopolskich i turniejach organizowanych przez poznańskie placówki oświatowe. Jest kilkoro dzieci, które zajęły pierwsze i drugie miejsce w tych konkursach. Chcieliśmy im w taki trochę inny sposób podziękować. Stąd pomysł na stworzenie takiej alejki, szczególnego miejsca w naszym ogrodzie przedszkolnym - wyjaśnia Justyna Maciejewska-Dębska, dyrektor Przedszkola nr 39 "Leśne Ludki".


Patronem działacz socjalistyczny i niepodległościowy

BOLESŁAW LIMANOWSKI - ps. Janko Pokań - historyk, socjolog, polityk, działacz socjalistyczny i niepodległościowy. Jeden z pierwszych działaczy polskiego ruchu socjalistycznego; współzałożyciel Ludu Polskiego (1881) i PPS (1892); 1906 popierał PPS-Frakcję Rewolucyjną; 1922–35 senator; Historia demokracji polskiej.

Urodził się 18 października 1835 r. w Podgórzu w Łatgalii na Łotwie. W 1847 r. pod opieką starszego brata Aleksandra, został wysłany do gimnazjum do Moskwy. Po skończeniu gimnazjum podjął z braku innych możliwości studia medyczne na uniwersytecie moskiewskim. Uczestniczył wówczas w kołach samokształceniowych polskich studentów. Po konflikcie z jednym z asystentów, organizacja studencka wysłała go w 1858 r. na dalsze studia do Dorpatu. Tam podjął dalsze studia na medycynie. Porzucił je jednak jako niezgodne z zainteresowaniami i w marcu 1859 r. rozpoczął studia filozoficzne, które przerwał z powodów rodzinnych. Powrócił do Podgórza. Po kilku miesiącach gospodarowania wrócił do Dorpatu kontynuując studia filozoficzne. Był członkiem korporacji akademickiej Konwent Polonia.

We wrześniu 1860 r. na wieść o tworzeniu polskich legionów we Francji, przerwał studia i wyjechał do Paryża. Dotarł tam w listopadzie i podjął naukę w Polskiej Szkole Wojskowej przygotowującej kadrę instruktorską dla legionu polskiego oraz kraju na wypadek powstania. Ponadto uczestniczył w wykładach na Sorbonie i Collège de France. W grudniu 1860 r. opublikował pierwszą drukowaną pracę Listy z Inflant. W Paryżu uczestniczył w środowiskach patriotycznych skupionych wokół gen. Ludwika Mierosławskiego. Ponieważ sprawa legionu się komplikowała, zaś w kraju rozpoczęły się patriotyczne manifestacje, wraz z bratem Józefem w marcu 1861 r. poprzez Wrocław, Kraków i Warszawę powrócił do Dorpatu, a następnie do Wilna. Tam na zlecenie gen. Mierosławskiego organizował tzw. Komitet Centralny na Litwie do kierowania działalnością rewolucyjną.

8 maja 1861 r. po patriotycznej demonstracji w Kościele katedralnym w Wilnie został aresztowany przez władze rosyjskie jako jej główny organizator. Został zesłany do guberni archangielskiej początkowo do miasta Mezeń a następnie, po ośmiu miesiącach do Archangielska. Uzyskał tam pracę w kancelarii guberni. Na wygnaniu zajmował się socjologią, czego efektem były dwie publikacje.

Po wybuchu powstania styczniowego próbował ucieczki, jednak został aresztowany i skazany na dwa tygodnie więzienia. Stracił również zatrudnienie. W 1866 uzyskał ze względów zdrowotnych przeniesienie do guberni woroneskiej osiedlając się w Pawłowsku. Tam zetknął się z liczną polską kolonią. Poznał również swoją przyszłą żonę (Wincentynę Szarską). W lecie 1867 został zwolniony na podstawie amnestii i wobec zakazu powrotu w rodzinne strony wyjechał do Warszawy.

Pozostając w Warszawie podejmował różne prace: m.in. korepetytora, publicysty, robotnika. W okresie 1868–1869 pracował jako guwerner w Gałęzowie pod Lublinem. W tym czasie prowadził samokształcenie i pisywał artykuły do Przeglądu Tygodniowego. Po krótkim pobycie w rodzinnych stronach (na co uzyskał zgodę), postanowił przez Galicję udać się do Francji licząc na szybką wojnę z Prusami. Jednak gdy dotarł do Lwowa, wojna francusko-pruska zakończyła się klęską Francji. Pozostał więc we Lwowie jako korektor i publicysta. Tam związał się ze stowarzyszeniem czeladniczym „Gwiazda”, prowadząc odczyty, które opublikował pod tytułem O kwestii robotniczej. Publikacja ta spowodowała rozgłos w środowiskach radykalnych. Podjął również studia filozoficzne na Uniwersytecie Lwowskim, uzyskując w 1875 tytuł doktora.

W 1876 na zlecenie polskich i rosyjskich socjalistów przetłumaczył publikację Ferdynanda Lassalle’a Program robotników (która ukazała się w 1879). W tym czasie przy wsparciu Stanisława Mendelsona napisał i opublikował pracę Socjalizm jako konieczny objaw dziejowego rozwoju. Ze względu na swoje socjalistyczne przekonania w 1877 utracił pracę w „Gazecie Narodowej”, a następnie został aresztowany za udział w tajnym stowarzyszeniu. Został uwolniony z braku dowodów, jednak otrzymał nakaz opuszczenia Austro-Węgier.

W październiku 1878 wyjechał do Genewy, już jako znany teoretyk socjalistyczny. Początkowo działa w grupie wydającej pismo „Równość” (m.in. Stanisław Mendelson, Kazimierz Dłuski), w którym w 1879 ukazał się tzw. program brukselski. W 1881 rozstał się z tą grupą wskutek różnicy zdań odnośnie niepodległości Polski i wraz z Zygmuntem Balickim założył Stowarzyszenie Socjalistyczne Lud Polski. Z ramienia stowarzyszenia w 1881 uczestniczył w Międzynarodowym Kongresie Socjalistycznym w Chur w Szwajcarii. W 1877 z inspiracji Zygmunta Balickiego wstąpił przejściowo do Ligi Polskiej. W 1889 związał się z Gminą Narodowo-Socjalistyczną i z jej ramienia występował na Międzynarodowym Kongresie Socjalistycznym w Paryżu. W grudniu 1899 przeniósł się do Paryża i objął redakcję pisma „Pobudka”. Objął również funkcję sekretarza Zarządu Związku Wychodźców Polskich.

W listopadzie 1892 przewodniczył w Paryżu zjazdowi przedstawicieli stronnictw socjalistycznych zaboru rosyjskiego, czego wynikiem było powołanie Związku Zagranicznego Socjalistów Polskich uznanego za początek działania Polskiej Partii Socjalistycznej). W tym czasie borykał się z kłopotami finansowymi. Odmówiono mu zgody na powrót do Galicji, jednak dzięki protekcji Adolfa Warszawskiego-Warskiego uzyskał pracę biuralisty w amerykańskim towarzystwie ubezpieczeniowym na życie „New York” w Paryżu. W tym czasie napisał i opublikował znane publikacje Stuletnia walka narodu polskiego o niepodległość, oraz Historia demokracji polskiej w epoce porozbiorowej.

Od jesieni 1907 po uzyskaniu zgody władz austriackich przeniósł się do Krakowa. Po powrocie do kraju został członkiem PPS-Frakcji Rewolucyjnej. 25 sierpnia 1912 stanął na czele powołanego z inicjatywy Józefa Piłsudskiego Polskiego Skarbu Wojskowego.

Po odzyskaniu niepodległości był politykiem PPS. W wyborach parlamentarnych w 1922 został wybrany z listy 2 (PPS) w okręgu wyborczym Warszawa (wybrano go również listy państwowej) do Senatu I kadencji. Był Marszałkiem Seniorem. W wyborach parlamentarnych w 1928 zdobył mandat w Senacie II kadencji z listy państwowej nr 2 (PPS). W 1928 przyczynił się w poważny sposób do zahamowania rozłamu w PPS po powstaniu PPS dawnej Frakcji Rewolucyjnej. W tym czasie pomimo choroby i zaawansowanego wieku publikował o historii ruchu społecznego i socjalistycznego. W wyborach parlamentarnych w 1930 został wybrany do Senatu III kadencji z listy państwowej Centrolewu.

W 1931 r. został odznaczony Krzyżem Niepodległości. W 1934 Uniwersytet Warszawski przyznał mu tytuł doktora honoris causa. Zmarł 15 lutego 1935 r. w Warszawie. Spoczywa na Powązkach.


Ciekawostki:

  • ulica Limanowskiego znajduje się także m. in. w Krakowie i Łodzi. W obu miastach ulicą tą jeździ tramwaj.
  • Bolesław Limanowski jest patronem ulic również w: Bartoszycach, Brześciu Kujawskim, Chorzowie, Cieszynie, Częstochowie, Dąbrowie Górniczej, Dzierzgoniu, Głownie, Kożuchowie, Krapkowicach, Mielcu, Mińsku Mazowieckim, Nidzicy, Nowym Sączu, Oleśnicy, Olsztynie, Opocznie, Ostrowie Wielkopolskim, Pasłęku, Pelplinie, Pile, Radomiu, Skarżysku-Kamiennej, Słupsku, Stargardzie Szczecińskim, Toszku, Wałbrzychu, Warszawie, Wieliczce, Zawierciu, Zgierzu i Żyrardowie oraz placu w Cybince.
  • Imię Bolesława Limanowskiego nosi również I Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie oraz Olsztyńskie Centrum Społeczne Młodych Socjalistów.


Opracowanie na podstawie - źródła:

  • Wikipedia
  • Zygmunt Zaleski, "Nazwy ulic w Poznaniu", Magistrat Stołeczny Miasta Poznania, 1926
  • Zbigniew Zakrzewski, Ulicami mojego Poznania. Przechadzki z lat 1918-1939, Poznań, Wyd. Poznańskie, 1985
  • "Spis zabytków architektury", Wydawnictwo Miejskie, Poznań 2004
  • Atlas architektury Poznania, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2008
  • System Informacji Przestrzennej - wykaz ZGiKM Geopoz
  • wykaz dróg, Zarząd Dróg Miejskich
  • lazarz.pl - materiały własne


Komentarze (12)

27-01-2017 21:52:39
Wojciech K.
Zarówno w treści artykułu, jak i w komentarzach są nieścisłości dotyczące nazwy ulicy. Mając 8 lat mieszkałem z rodzicami na tej ulicy zaraz po wojnie pod nr 29. Do roku 1946 nazywała się ona tak jak przed wojną, czyli Spokojna, a od 1947 Limanowskiego, potem Kniewskiego. Kamienica ta jest na kilku zdjęciach w artykule powyżej. Trzy razy zmieniałem adres nie ruszając się z domu. U wylotu tej ulicy, na ul. Jarochowskiego znajdował się istniejący do dzisiaj kompleks szkól podstawowych, wtedy to były nr 11, 13, 33 i 34 oraz jakaś inna szkoła zawodowa. Szkoła nr 33 (istnieje do dzisiaj), do której chodziłem a moja matka była tam nauczycielką, była pierwszą szkołą uruchomioną w Poznaniu w lutym 1945 roku, kiedy były jeszcze walki na Cytadeli. Było to podane w ogólnopolskiej Kronice Filmowej nr 1. Jest to historia ogólnie znana, szkoła nosi imię Cytadelowców.
20-02-2016 13:10:55
Hania
Bardzo ciekawie opisana historia ulicy. Pan redaktor mlody nalezy wybaczyc, ulica faktycznie nazywala sie kiedys Kniewskiego. Mieszkala przy niej moja przyjaciolka ze szkoly podstawowej oraz moja nauczycielka gry na pianinie pani Zofia Gabler. Mial tam takze zaklad wodno-kanalizacyjno-instalacyjny pan Lesniak. Dodam, ze w latach 1980-tych przy. ul.Limanowskiego prowadzili sklep warzywniczo-owocowy panstwo Jakubowscy, mieszkancy ulicy Druzbackiej. Sklep miescil sie po schodkach na dol prawie naprzeciwko Przedszkola, do ktorego zreszta chodzil moj syn. Zdjecia sa archiwalne, na jednym z nim jest jak dawniej wygladala kamienica gdzie obecnie ma sie otworzyc hotel.
20-02-2016 10:56:18
Monika
Jak byłam w podstawówce,to część dzieci aktualizowana dane ,było to związane ze zmianą nazwy ulicy z Kniewskiego na LIMANOWSKIEGO czyli ok 87 roku.
19-02-2016 22:14:55
12121
Mieszkam przy tej ulicy od 1980. Do poznych lat 80tych ulica nazywala sie Kniewskiego.
21-01-2014 23:31:56
MIKA
Przy Limanowskiego ( przy skrzyżowaniu z Matejki) - znajduje się też niestety bardzo zaniedbany - niegdyś klimatyczny ogródek. Otoczony bzami, z drzewami owocowymi i innymi ozdobnymi krzewami -od paru lat ulega kompletnej dewastacji. Wycięto wszystkie drzewa a dzisiaj jest tylko wielkim śmiertnikiem. DLACZEGO ??? Czy wlaścicielom tej malej kamieniczki nie wstyd takiego widoku - w tak reprezentacyjnym miejscu ???
21-01-2014 17:33:28
karolina
Tak, od razu po wojnie była to ul. Spokojna a następnie przez 40 lat Kniewskiego, duże niedopatrzenie z Państwa strony...
21-01-2014 17:18:02
JS
&Januszu, nie kompromituj się! Na stronie wikipedii dotyczącej Łazarza jest jak wół napisane to, co usiłujemy Ci wytłumaczyć. Oj młody jesteś, młody... Kniewskiego była od lat późno 50 do końca lat 80. Więc nie tak dawno. wikipedia.org/wiki/Łazarz_(Poznań)
21-01-2014 15:03:50
kaźó
Tej, dugo żył ten Limanowski, nie ? W wieku 95 lat wybrali go na senatora ?
21-01-2014 14:54:21
Bieganek
I jeszcze uzasadnienie historyczne: Kniewski, bo przy Spokojnej 24 była siedziba PPS. A jak wiadomo, w politycznym sosie powojennej rzeczywistości kreowano Kniewskiego, Rutkowskiego i Hibnera na męczenników, co znalazło odbicie w nazwach sąsiadujących ulic.
21-01-2014 10:50:26
REDAKCJA
W źródłach nie znalazłem żadnej informacji o ul. Władysława Kniewskiego. Ulica Limanowskiego pojawia się na starych planach Poznania już w 1948 r. Pozdrawiam.
21-01-2014 07:58:10
karolina
Witam, zgłaszam uwagę do artykułu, po wojnie ul. nosiła nazwę Władysława Kniewskiego, dopiero pod koniec lat 80 ul. została nazwana Limanowskiego... razem z ul Engla na Nigolewskich...pozdrawiam
21-01-2014 05:53:48
Rataj
Nie ma ani jednej wzmianki o tym, że ulica ta nazywała się w nieodległym czasie - Kniewskiego!!!!
Aktualności
R E K L A M A
Niezapominajka
24

lip

10:00
Palmiarnia Park Wilsona
Pokazy filmu "Był sobie las"

21:30
Międzynarodowe Targi Poznańskie
"Birdman" - plenerowe kino letnie
wstęp wolny

25

lip

21:30
Międzynarodowe Targi Poznańskie
"Kształt wody" - plenerowe kino letnie
wstęp wolny

26

lip

18:00
Kościół Św. Anny ul. Matejki/Limanowskiego 13
Odpust parafialny

27

lip

10:00
Łazarz
"Szlakiem ornamentów Poznania" - wycieczka po Łazarzu
zbiórka pod kamienicą przy ul. Matejki 2 (przy dawnym kinie Olimpia)

[ wszystkie ]

Komentarze
Ogłoszenia
Newsy na Twoją skrzynkę!
Zapisz się na listę mailingową:
Twój e-mail: