– Prezentowane na wystawie prace Mai Sokołowskiej, to prawdziwe spektrum jej artystycznego kunsztu. Podziwiać możemy zarówno malarstwo olejne, suchy pastel i węgiel na papierze oraz klasyczną rzeźbę z gipsu. Na większości obrazów (poza trzema) występuje barwa, określająca przestrzeń nieboskłonu. Czy są to morskie fale, czy sielankowy pejzaż, czy przejmujący widok wojennych zgliszczy, jawią się w nich odcienie błękitu. Oczywiście zróżnicowane tak, by podkreślały klimat obrazu. W przedstawieniu ruin firmament pełen postrzępionych chmur emituje niebieskie światło, którego nikły odblask okrywa ziemię i szczątki budynków jak całunem. Wyobrażenie traktu, biegnącego ku horyzontowi, poddane jest delikatnej poświacie błękitu i fioletu, a majaczący w oddali górski masyw oglądamy w niebieskim walorze, zaś niebo, rozbielone jest na tyle, by współgrało z zalegającym poniżej śniegiem. Z kolei nad drogą wzdłuż sosen rozciąga się sklepienie w odcieniu lazurowym. A jeśli niebo jest spłowiałe i dalekie od barwy niezapominajki, to błękit i tak pojawia się na skrzydle ptaka oraz jako niewielka plama w tle. Konsekwentnie więc artystka operuje tą barwą, jakby była dla niej najważniejszym sposobem wyrażenia własnych emocji. A jednocześnie tchnie ona jakimś nieziemskim spokojem, harmonią i ładem – wyjaśnia Maria Magdalena Pocgaj, kuratorka wystawy.

Maja Sokołowska (Marzena Sokołowska) ma 46 lat. Ukończyła studia na Wydziale Filozofii (UAM) w Poznaniu. Po studiach wyjechała do Holandii, gdzie rozpoczął się jej samodzielny rozwój artystyczny.

– W 2015 roku odbyła się jej pierwsza wystawa w Rotterdamie, w Galerii PRO6 – już wtedy objawiły się w jej w obszernych pejzażach i miastach tendencje monumentalne. Jednocześnie rozwijała zainteresowanie monumentalną rzeźbą klasyczną. Burzliwe zdarzenia w życiu osobistym uniemożliwiły jej jednak dalszy rozwój, dopiero po powrocie do kraju i śmierci matki mogła kontynuować pracę twórczą. W jej pracowni z czasem pojawili się uczniowie, rozpoczęła też pracę nauczyciela rysunku i malarstwa w prywatnym centrum edukacji Edu-Arto oraz w Stowarzyszeniu dla Dzieci ze Złożoną Niepełnosprawnością „Potrafię Więcej”. W jej pracach malarskich dominują duże, otwarte przestrzenie, portrety, grafiki, szkice piórkiem i węglem. W rzeźbie zaś realizm monumentalny, a także tematy sakralne. Maja Sokołowska prowadzi wspólną pracownię z poznańskim rzeźbiarzem Romualdem Łuczko i dokumentuje swój rozwój w „Dziennikach Malarza” oraz w czekającej na publikację książce „Ludzie, gołębie i szczury”. „Z Dziennika Malarza/O kolorze” M. Sokołowska (...) Każdy obraz namalowany z wyobraźni zdarzył się gdzieś we wszechświecie. Lub dopiero się zdarzy. Malarstwo może być nie tylko formą badania świata, ale i przewidywania przyszłości. Można też na swoim obrazie zobaczyć np. drzewo, które rośnie gdzieś w Ameryce Płd, a o którym istnieniu nie miało się pojęcia. Malując jego szczegóły nagle rozumie się jego strukturę, grubość, przezroczystość liści, wilgoć, umysł często podpowiada też zapach namalowanego z wyobraźni przedmiotu – opowiada Izabella Hermanowska, prezeska Poznańskiego Stowarzyszenia Pracy Twórczej.

Wystawę obrazów, szkiców, rysunków i rzeźb "Wielki Błękit" Mai Sokołowskiej można oglądać do 15 kwietnia włącznie w sali małej Klubu Osiedlowego "Krąg" przy ul. Dmowskiego w godzinach otwarcia placówki.

Fot: Andrzej Radwański